Unknown Maybe

باران کلمه

kindehsan — Sat, 07 Jul 2007 02:51:18 GMT

ساعت تقریباً 5 صبح، بارون تازه شروع به باریدن کرده، بوی نمناک خاک همه جا رو پر میکنه. رادیو رمئو و ژولیت از چایکوفسکی پخش میکنه. صدای اسپیکر رو میبندم. چراغ ها رو خاموش میکنم. صدای نم نم بارون سکوت فضا رو نوازش میده. رو به پنجره مینشینم. من، تاریکی، خیزش نرم نسیم از درز باز پنجره.

شنبه هفتم جون ۲۰۰۷

۵:۱۸ صبح

ماه من

kindehsan — Fri, 11 May 2007 02:48:18 GMT

روز با تمام گرما و شرجی اش گذشت. تکیه به در ِ باز بالکن زده، رو به غرب نشسته ام. به امید خنکای نسیمی در راه. هنوز کسلی هوا از سرم نیافتاده. بام دلتا که از دور پیداست تلنگری می شود بر آب ساکن دریای خاطرات.

لیوان شیر قهوه دستم را گرمای خاصی می بخشد. انگشت اشاره از کمر لیوان باز شده روی لبه ی لیوان، ساعت گرد سیر میکند. ۳۶۰ درجه تمام و باز از نو. دوَران و دوَران ... سرم گیج میرود. از پس هر دور روزها و ساعت ها پیش چشمم شروع میکنند به رژه رفتن.

امّا نه، گویی چند اسب در زمینی سبز از چمن ِ تازه، گرد مرد مربی در گردش باشند. آرام و با طمأنینه.

حال امّا ناگهان سریع تر. شیهه اشان فضا را پر میکند. انگار دیگر چمنی در کار نباشد، صدای سم ها چنان که بر زمین سفت بکوبند در سرم طنین انداز میشود و سوهان روح.

احساس میکنم گردنم سرخ شده ، از زیر یقه پیراهنم جریان گرمی با چانه و فک ام برخورد میکند. گرما که به گوشم میرسد، کرخت می شوم. نرده های مشکی ِ حفاظ حالا کش می آیند و در هم فرو میروند. روی دست راستم دراز میکشم. چشمم به لایه قهوه ته نشین شده کف لیوان می افتد و کامم بیشتر تلخ میشود. پشت سرم تیر می کشد. عینکم را که بر میدارم حاشیه ها زیر سایه ای مات گم میشوند و خطوط حائل محو.انگار زمان در تلاقی زمین صفر شده، مدتی بی تحرک میمانم. صدای وزوز زنبورک که گرد چراغ زرد رنگ میگردد نگاهم را به سقف میدوزد.

بالاخره نسیم رویم را غرق بوسه میکند. رد خیس قطرات آب، خنکای نسیم را دو چندان میکنند.

و من این بار محو تماشای ماه محجوب تر از همیشه در دامن سیاه آسمان. جایی که تلألو خیره کننده اش همه روشنایی هایی که مرز شهر و آسمان شده اند را به سخره میگیرد.

در قطار ...

kindehsan — Tue, 17 Apr 2007 14:28:18 GMT

مدتی است، بسیار مشغولم، باز امتحان هایی که از راه میرسند و من این بار خسته ولی کماکان در جدال تا از این کسوت رخوت به در آیم. راهی که در پیش است و مروت نباشد در پس این قطار لنگان قدم برداریم. این شعر پایین را سال گذشته ازاینجا شنیدم، حال امّا پس از مدّت ها باز چشمم به این تصنیف زیبا در مکتوب مهاجرانی افتاد و چنان سیر و سلوک معنوی کردم که هنوز از نشئه اش سر مستم. نمیدانم شاید بواسطه تأثیر آن دوران خاص و یا شاید هم به خاطر این همه بار زندگی و تحرکی که در بطن شعر خانم « اصفهانی» مستتر و در نهاد هنر جناب « سام » متجلی است.

می دود آسمان
می دود ابر-
می دود دره و می دود کوه
می دود جنگل سبز انبوه
می دود رود
می دود نهر

می دود دهکده
می دود شهر
می دود می دود دشت و صحرا
می دود موج بی تاب دریا
می دود خون گلرنگ رگ ها
می دود فکر

می دود عمر
می دود ،می دود ، می دود راه
می دود موج و مهواره و ماه
می دود زندگی خواه و ناخواه
من چرا گوشه ای می نشینم؟

وقتی خوب از مستی بدر آمدم، یادم به تمام برنامه هایی افتاد که در پیش دارم و فرصت هایی که بسان قطار از پس ریل های زمان در فصل های زندگی در جریانند. تمام کتاب هایی که نخوانده ام و فیلم هایی که ندیده ام و زبان فرانسه ای که فرا گرفتنش را هر روز به تآخیر میاندازم. ادامه ی تحصیلم و هزاران تجربه نآزموده و هزاران مکان نرفته و هزاران افراد ندیده و هزاران ... . همه اینها تا انسان باشم، همه اینا تا احسان باشم گرچه،

در سینه بود هر آنچه درسی نبو د درسی نبود هر آنچه در سینه بود

پ.ن 1 : مدتی نخواهم بود، ولی چشم به راه یادی در لحظه های خلوتتان با حضرت دوست هستم.

پ.ن 2 : یکسال گذشت.

پارسال دقیقاً چنین روزی بود. تغییر کردی. خودت نبودی. شاید هم بودی. من امّا، من بودم و بهت. من بودم و تنهایی که روی سرم آوار شد. من بودم و غروری که زیر ثانیه ها توی اون راهرو تاریک خرد میشد. من بودم و یک دنیا سؤال بی پاسخ. من بودم و التماس ِ گفتن. من بودم و تمام تصویر تو در قالبی نه برازنده لیلای من. من بودم و پله های نمور و خاطره ی دیدار. من بودم و جاده ای که هنوز هم نمیدانم چگونه طی شد. من بودم و نفی پی در پی. من بودم و او که وعده سکینه قلب میداد. من بودم و تو.

تو امّا ... نه، تو نبودی. تو اصلاً تو نبودی. شاید هنوز هم نیستی. توئی که من میشناختم، گم شده بود. امسال سالروز توّلدم باز من بودم و تصویر تو از پس پرده ای، نقره ای شاید.

چند ماه پیش از آغاز گفتم و شروع، حالا امّا به رسم و آئین یادی کردم از ... . باشد که این آخرین انگار.

بحث های شبانه و یک سؤال

kindehsan — Wed, 11 Apr 2007 14:10:18 GMT

طی دو شب گذشته با یکسری از دوستانم بحث های شبانه ای داشتیم که محور اصلیشون مسائل زنان و نوع ارتباط زن و مردها در جامعه امروز ایران، مدرنیته رسوخ کرده به جامعه ی سنتی ونیمه سنتی ایران و حتی از پسش تحلیل فیلمی بود با تأکیدات فمنیستی. خب در این میان سؤالات زیادی مطرح میشد و چون دوستان خانوم هم شرکت داشتند نوع سؤالات بعضاً خیلی تیزبینانه مینمود. تا اینکه امروز سری به سرای نگاهی نو عزیز زدم. پستی رو پابلیش کرده بودند که محور اصلی یکی از سؤالات مشکل بحث ما بود. طبق معمول دست به نظر شدم و تا به خود آمدم متوجه شدم باز ایجاز کامنت رعایت نشده . شاید به همین دلیل تصمیم گرفتم کامنت رو در قالب پست به ایشان تقدیم کنم و در انتها سؤالی رو طرح کنم تا دامنه پاسخگویی ها وسیع تر بشود. در اول بحث خواهش میکنم باز نگاهی به این پست حضرت نگاهی نو بیاندازید.

مسلمآ گرایشات ظاهری در ایجاد یک رابطه ( بخوانیم ازدواج ) نقش انکار ناپذیری داره و خب تفاهم ها و عقاید درست ِ مشترک به عنوان عوامل مکمل باعث تقویت این رابطه ی نو میشه.
ولی فرض بر اینکه بعد از مدتی یک از پارتنرها دچار نقص شد، حال چه خصوصاً در ناحیه صورت و خدشه دار شدن زیبایی فرد یا حتی معلولیت جسمی و عدم توانایی خاص از قبیل راه رفتن و ... .
در این موقعیتی که نگاهی نو اشاره نمودند یک به ظاهر ایثار خودنمایی میکنه که به قول دوستانی که کامنت داده بودند از تشریح پشت پرده ها و یا به قول دکتر مانولو از عاقبت و دوام آن سخنی به میان نرفته، چه بسا تبلیغاتی هم در کار نباشه ولی دخترک خندان تصویر اول قادر نباشه بعد از مدتی بواسطه کمبود های ظاهری و نه سیرتی طرف مقابل ایثار اول رو داشته باشه. در اینجا نظر حضرت انیگما در باب نقش روابط خاص جسمی در تکمیل کردن این عشق و علاقه بسیار برجسته هست. از طرف دیگه احتمال تغییرات روحی در فرد مجروح بسیار وجود دارد، شخصی که دچار چنین ضربه جسمی شده چه بسا در کوتاه یا بلند مدت دچار آسیب های روحی هم شده باشد!! فرضاً این شخص پذیرش سابق رو در محیط اجتماعی نخواهد داشت،که البته در این میان شاید اگر کمی نسبی بنگریم نوع نگاه ها در کشوری مثل ایالات متحده و یا ایران به این موضوع متفاوت هست ولی جانمایه مسأله یک تأثیر رو داره . اجازه بدین مسأله رو از زاویه دیگری طرح کنم و یک سؤال:

اگر خودتون رو به جای دخترک بگذارید واینچنین اتفاقی برای پارتنر شما بیافتد و البته بعد از پیمان ازدواج، نوع واکنش شما چطور خواهد بود؟ ترک طرف مقابل و یا پذیرش و ادامه زندگی؟ صد البته موضوع خیلی نسبی هست و در شرایط معمولی نمیشه قضاوت انجام داد ولی از همه دوستان تقاضا میکنم حتی الامکان با تصور شرایط ( God Forbid ) و نگاه شخصی خودتون فارق از معیار های ایده آلیستی پاسخ بدید. و شرایط رو نسبت به خودتون هم، باز خدای ناکرده، تصور کنید و انتظارتون از طرف مقابل رو بیان کنید.

پ.ن: مسلماً هر عقل سلیمی یک نگاه انسانگرایانه رو می پسنده ولی ... .

زلف بر باد ...

kindehsan — Sun, 08 Apr 2007 11:17:53 GMT

تنها یک حرف

kindehsan — Tue, 03 Apr 2007 20:13:52 GMT

گاهی یک متن یا یک جمله یاشاید یک حرف ساده چنان بار معنا رو میکشه که زیر فهمش تمام قدرت ذهنت کمر خم میکنه. تا میای به خودت بیای و بفهمی که مراد چیه، مرید کیه و نویسنده تو چه حالی نوشته و چه همزمانی نامیمونی خودت داشتی چنان دل درد میگیری که سریع میری سراغ جعبه داروها ...

۳ آپربل ۲۰۰۷

kindehsan — Sun, 25 Mar 2007 21:36:18 GMT

گاهی وقتا حس هایی به سراغم میاد که شرح دادنش واقعاً محاله. بغضی که اجازه تنفس نمیده . انگار ناخودآگاه از ته دل میخوای گریه کنی. دلت تنگه. واسه کی؟ واسه چی؟ نمیدونم.دلت تنگ میشه ... احساس میکنی توی اون خلوت فقط خداست که صدای شکستن بغض ها رو میشنوه و این تنها چیزیه که تسکینت میده. وقتی دلت واسه عالم و آدم میسوزه. یه جور ترحم نسبت به همه.این وسط انگار از خونه ت از همه خاطرات و موجودیتت دور باشی غم غربت چنان سایه میندازه رو سرت که ...

نمی دونم یه جور غم غریب سراسر فکر و ذهنت رو میپوشونه. دلت میخواد تا ابدیت گریه کنی

ای خدا ...

نو بهار ...

kindehsan — Wed, 14 Mar 2007 22:33:18 GMT

نو بهار - بنان

kindehsan — Wed, 28 Feb 2007 23:06:18 GMT

همه شب از پی آن آهنین صلیب،

رهسپار بوده ام

کشیده ام بارها تنهایی را،

تا به لب چشمه ی صبر

آری...

از پی زلال یادها بارها

خدا

را نوشیده ام.

نیمه شب

اوایل فوریه ۲۰۰۷

پ.ن:سرانجام اینجا ( + ) نیز به لطفش نیک تمام شد.

پ.ن: میکوچم در خود وقتی که دل تنگش میشوم،

نیستم این روزها ...

پیش درآمدی بر قضاوت

kindehsan — Wed, 21 Feb 2007 22:53:18 GMT

وقتی به این وبلاگ نگاه میکنم. ده، دوازده تا احسان رو میبینم که به ظاهر هیچ سنخیتی با هم ندارند و لا به لای پست های مختلف جای گرفتند. یکی عاشق, یکی غمگین، یکی لات و لوت، دیگری افسون و پریشان، آن دیگری نواده فرمانفرما ... امّا مطمئناً تمام این احسان ها یک نقطه مشترک دارند و اون خالقشون در این دنیای مجازی هست. خالقی که الهاماتش رو از دنیای حقیقی، از لا به لای همین روز و شب ها، از کنار بقیه آدم های اطرافش، از هند، از ایران و حتی از بسیاری آدم هایی که خودشون به نوعی با این مجاز دنیا سر کار دارند گرفته. امّا گاهی اختلاف بین این احسان ها با احسان واحد و اصلی تا جائی هست که خودم هم گیج میشم. حالا بیابیم دلیل رو؟

اجازه بدین در اولین قسمت دو نتیجه گیری شتابزده کنم:

اولی به قول دلاآرام من شخصی هستم که از حیث ظاهر و باطن دچار عدم تطابق هستم. که این اولین استنباط و پیامی رو که به شخص من میرسونه، یه جور حالت دو رویی و دو رنگی هست. به هر حال اصلاً خوشایند نیست. به نوعی القاء کننده اینکه این حالتی است آگاهانه. البته این صرفاً در کلام ممکنه چنین بازتابی داشته باشه، ورای از مقصود حضرت دلآرام. این دیدگاه البته اینجا چنان جایی از اعراب نداره زیرا که برخورد فیزیکی میان یک احسان و مخاطبانش شکل نمیگیره.

امّا در ارزیابی دوّم، وقتی وسیع تر نگاه میکنم، تمام افراد اطرافم رو مثل خودم دارای نقش های متفاوت در موقعّیت های خاص میبینم. برای مثال شخصاً من ِ نوعی ممکن هست در محیط کار یا دانشکده، یک بعد جدّی و نسبتاً خشک و رسمی داشته باشم. که البته نمود پیدا کردن این بعد درونی حتماً به تشخیص خودم و تأثیر پذیرفته از مقتضیات جو و اتمسفر حاکم بر اون محیط بوده، شاید هم در شناخت و تشخیص یک موود و به کار گیری بعد درونیم دچار خطا بشم. چه بسیار مواقعی که تأثیر نوعی رابطه در محیط های قبلی بر روی روابط جدیدم در محیط های تازه اثر گذاشته. حال به شکلی محافطه کارانه یا شاید نمودی آزادانه تر. به زبان ساده تر این صرفاً یک نوع قالب شخصیتی است که آدمی فکر میکنه در شرایط خاص مناسبترین هست، چه بسا چنین هم نباشه.

در فضای دیگری امّا، منی که اون بعد از شخصیتم در محیط کار نمود پیدا کرده، باز بر اساس تشخیص شخص خودم و برداشتم از نوع حجاب هایی که ممکنه در یک محیط خاص به من القاء بشه شخصیتی دیگر به خود میگیرم یا بخش دیگری از این احسان درونم رو آشکار میکنم که احتمال دارد با بخش اولی تفاوتی میان ماه من تا ماه گردون داشته باشد، البته در نگاهی ظاهری.

تصور کنید جمعی صمیمانه و دارای مختصاتی خاص خودش را و احسانی فارق از حجاب های معمول. در مقام مقایسه برمآیید تا آن احسان را با این منطبق کنید ولی تنها به علامت سؤالی بر می خورید بی پاسخ. چه بسا در صورت حضور در هر یک از لوکیشن های مذکور به صورت مجزا از دیگری ( چه محل کار و یا محفل دوستانه ) به چنین پارادوکسی بر نخورید و قضاوت یکطرفه ای انجام دهید و آن تصویری را که خود میخواهید از من در صفحه ذهن خود حک کنید. چه آنکه گفته اند هر فردی متنی است و ما آنچنان که میخواهیم او را میخوانیم.

البته شخصاً به این نتیجه رسیدم که این تغییر متفاوت نقش ها در کنار درک درست ما از مرزهایی که در این بین بایستی رعایت بشن تا کارکتر وجودی خودمون رو فراموش نکنیم، نه تنها بسیار ضروریست که اکثر ما ناخودآگاه تن به چنین حالت هایی فکری - اخلاقی به اصطلاح ترانزینت میدهیم. فرضاً چه بسا در جمع دوستان از نوع ادبیات و یا برخوردهایی عامیانه و نه صرفاً غیر مؤدبانه استفاده میکنیم که به کار بردنشان در محیط هایی که به تشخیص ما و یا تحمیل شرایط رسمی تر هستند، به شکلی عکس، بازتابی ناخوشایند در ذهن اطرافیان به جای میگذارد.

در این میان وبلاگ برای من ِ نوعی، دارای ظرفیتی است که میتواند تمام این قالب های رفتاری را در خود بگنجاند. انگاری هر پستی فضای است مجزا، چنانکه یکی مجال آن را میدهد تا سخن از هندوانه و عشق و رسوایی بگویی و دیگری چنان در کلمات و الفاظ زنجیرت میکند که کلمات تاب کشیدن بار معنای مولود ِ ذهن را ندارند. اصولاً برای اکثر کسانی که مخاطبشان هستم در این فضای مجازی، وبلاگ حکم رختکنی پیدا کرده است تا به دور از جنجال های محیط، القاء ها و هنجارها و هزاران چهارچوب دیگر ذهنشان را عریان کنند. تجربه ای که شاید در دنیای واقعی چندان فرصت آشکار سازی نداشته باشد. نمونه آنکه احسان هیچگاه خواب پوشیدن لباس هولدن کالفیلد را ندیده، چه رسد به دخالت در لمپنیسم جناب سلینجر.

امّا پایبند بودن به قواعدی که تنها ضامن اجرایشان خودمان هستیم در تمام شرایط و احوال و در قالب های مختلف شاید به نوعی به ما کمک میکند تا رنگ نقوش مختلف بر ساحت روحمان ماندگار نباشد. شاید ذکر این نکته خالی از لطف نباشد که شخصاً بواسطه پرنسیب ها و اصولی که جزء لاینفکی از شخصیت من شده اند از به کار بردن ناسزا در هر شرایطی بیزارم و از زمانی که خودم رو شناخته ام تا کنون نه در جمع دوستانی که مزاح و شوخی هاشان +21 بوده است و نه آنگاه که آتش خشم مرا تا به لب، شعله افکندن در خرقه هستی برده است زبان به ناسزا و دشنام نبرده ام.

پ.ن ۱: فاکتورهایی از قبیل سنت شکنی های ضروری، تحولات اندیشه و الگو های فکری، پس زدن تابو های اجتماعی و ... را در بوجود آمدن موارد بالا لحاظ کنید.

پ.ن ۲: مطلب بالا در ذهن ناکارآمد حقیر ارتباطی با مقوله قضاوت دارد که در پست آتی سعی میکنم تراوشات ناقصم را ذکر کنم.

پ.ن ۳: راستش را بخواهید چون مدتّی بود بوی دوربین و صدا و نور و سینما و لات خیابانی و امثالهم در این فضا عطراگین شده بود بر آن شدم تا وقفه ای قائل شوم تا آوردگاه سکانس ثالث.