مدتی است، بسیار مشغولم، باز امتحان هایی که از راه میرسند و من این بار خسته ولی کماکان در جدال تا از این کسوت رخوت به در آیم. راهی که  در پیش است و مروت نباشد در پس این قطار لنگان قدم برداریم. این شعر پایین را سال گذشته ازاینجا شنیدم، حال امّا پس از مدّت ها باز چشمم به این تصنیف زیبا در مکتوب مهاجرانی افتاد و چنان سیر و سلوک معنوی کردم که هنوز از نشئه اش سر مستم. نمیدانم شاید بواسطه تأثیر آن دوران خاص و یا شاید هم به خاطر این همه بار زندگی و تحرکی که در بطن شعر خانم « اصفهانی» مستتر  و  در  نهاد هنر جناب  «  سام » متجلی  است.

می دود آسمان
می دود ابر-
می دود دره و می دود کوه
می دود جنگل سبز انبوه
می دود رود
می دود نهر

می دود دهکده
می دود شهر
می دود می دود دشت و صحرا
می دود موج بی تاب دریا
می دود خون گلرنگ رگ ها
می دود فکر

                                                می دود عمر
می دود ،می دود ، می دود راه
می دود موج و مهواره و ماه
می دود زندگی خواه و ناخواه
من چرا گوشه ای می نشینم؟

     وقتی خوب از مستی بدر آمدم، یادم به تمام برنامه هایی افتاد که در پیش دارم و فرصت هایی که بسان قطار از پس ریل های زمان در فصل های زندگی در جریانند. تمام کتاب هایی که نخوانده ام و فیلم هایی که ندیده ام و زبان فرانسه ای که فرا گرفتنش را هر روز به تآخیر میاندازم. ادامه ی تحصیلم و هزاران تجربه نآزموده  و هزاران مکان نرفته و هزاران افراد ندیده و هزاران ... . همه اینها تا انسان باشم، همه اینا تا احسان باشم گرچه،

در سینه بود هر آنچه درسی نبو د         درسی نبود هر آنچه در سینه بود

پ.ن 1 : مدتی نخواهم بود، ولی چشم به راه یادی در لحظه های خلوتتان با حضرت دوست هستم.

پ.ن 2 : یکسال گذشت.

پارسال دقیقاً چنین روزی بود. تغییر کردی. خودت نبودی. شاید هم بودی. من امّا، من بودم و بهت. من بودم و تنهایی که روی سرم آوار شد. من بودم و غروری که زیر ثانیه ها توی اون راهرو تاریک خرد میشد. من بودم و یک دنیا سؤال بی پاسخ. من بودم و التماس ِ گفتن. من بودم و تمام تصویر تو در قالبی نه برازنده لیلای من. من بودم و پله های نمور و خاطره ی دیدار. من بودم و جاده ای که هنوز هم نمیدانم چگونه طی شد.  من بودم و نفی پی در پی. من بودم و او که وعده سکینه قلب میداد. من بودم و تو.

 تو امّا ... نه، تو نبودی. تو اصلاً تو نبودی. شاید هنوز هم نیستی. توئی که من میشناختم، گم شده بود. امسال سالروز توّلدم باز من بودم و تصویر تو از پس پرده ای، نقره ای شاید.

چند ماه پیش از آغاز گفتم و شروع، حالا امّا به رسم و آئین یادی کردم از ... . باشد که این آخرین انگار.

گاهی وقتا حس هایی به سراغم میاد که شرح دادنش واقعاً محاله. بغضی که اجازه تنفس نمیده . انگار ناخودآگاه از ته دل میخوای گریه کنی. دلت تنگه. واسه کی؟ واسه چی؟ نمیدونم.دلت تنگ میشه ... احساس میکنی توی اون خلوت فقط خداست که صدای شکستن بغض ها رو میشنوه و این تنها چیزیه که تسکینت میده.  وقتی دلت واسه عالم و آدم میسوزه. یه جور ترحم نسبت به همه.این وسط انگار از خونه ت از همه خاطرات و موجودیتت  دور باشی غم غربت چنان سایه میندازه رو سرت که ...

نمی دونم یه جور غم غریب سراسر فکر و ذهنت رو میپوشونه. دلت میخواد تا ابدیت گریه کنی 

 ای خدا ...