اپيزود اول

در كوچه هاي شيراز

در امتداد كوچه قدم ميزنم. در و ديوار ها همه در ذهنم معنا ميشوند. خاطرم اما اينجا نيست. سايه ام را مينگرم كه با قامتي نسبتاً كوتاه و اندكي خمود، تنها همراه من است. گرماي آفتاب را در پشت سرم حس ميكنم. گويي آفتاب با تمام مهربانيش بر دوشم سايه افكنده. از روبه رو امّا نسيم سرد ناخوشايندي ميوزد. سرمايي كه صورتم را غرق بوسه ميكند. من هنوز قدم ميزنم. خاطرم امّا اينجا نيست. صدايي در گوشم ميپيچد شايد اين منم كه در وجودم ميان جدال سرما و گرما ميشكنم. قدم ميزنم و گرماي پلك ها وگونه ها خبر از غلبه آفتاب ميدهند. هنوز من امّا قدم ميزنم.

اپيزود دّوم

 مشهد- صحن مسجد گوهرشاد

ظهر يك روز ابري و سرمايي كه تا مغز استخوان نفوذ ميكند. جمّعيتي كه با صداي مردانه ي مكّبر صف ميكشند. از پس آنهمه صوت در هم آهميخته، سكوت است كه بلند ترين صداست. سكوتي كه هر از چند  با صداي مكّبر ميشكند. كمي بعد رو به رو را كه مينگرم در پس زمينه تيره ايوان مقصوره دانه هاي سپيدي خودنمايي ميكنند كه بر سر مردمان فرو ميآيد. ناگهان چنان فضا را برف فرا ميگيرد، تو گويي ساعت هاست كه باريدن گرفته ست. امّا دست هايي كه از براي قنوت بالا ميروند و صداهايي كه در هم ميپيچند و دنياي رازها و نيازها، همه و همه  با دانه هاي سپيد در دست مردمان گره ميخورد.

اپيزود سوّم

در خيابان هاي مشهد

باراني مشكي زيبايي به تن دارم. بي تفاوت قدم ميزنم. برف و باران، زمين را فرصت تنفس نميدهند و سرما كه بي مروّت و وحشي تازيدن گرفته است. خلوت خيابان و پياده روي خلوت در هم مي آميزند. نگاهم، سنگ هاي پياده رو را ميشمرد. ذهنم مرا جا گذاشته، در دنياي خود سير مي كند. ناگاه جسم ِِ سياه رنگ نظرم را جلب ميكند. جلوتر ميروم، جسم سياه زني است با حجاب تيره. نشسته در گوشه اي خيس و نمور. سر پناهش برف هايي كه آب ميشوند و شايد جايي با اشكهايش در هم مي آميزند. نگاهم به دستش مي افتد. در لحظه چنان در پوشش گرم و فاخرم سردم ميشود كه سراسر وجودم از شرم ترك ميخورد. با لرزش دستش، چنان از درون ميلرزم كه بغض فرخورده ام تاب نمي آورد. تنها چند سكه ي خيس.

اندك كمكي كه ميكنم تنها اسكناسي كه سكه هاي خيس را ميپوشاند، اما جسم سرد و رنجورش را ...

سرم را كه بلند ميكنم نگاهم جايي ميان دانه هاي برف و حَرَم كه از دور ديده ميشود خيره ميماند.