امشب باز همه سکوتِ سرد، فضای ذهن ها را فرا گرفته. امشب چشمان سرخ و نگاه های پشیمان یکه و تنها دنیایی واژه های  نانگفته را بر دوش می کشند. من امّا در این گذرگاه طولانی همسفر لحظه های کِشدارم. 

تکیه ام بر دیوار سرد اتاق و نگاه هم در جستجوی بام دلتاست و ذهنم مواج در خاطره ی شبی است که تو میگریستی و من در ولولای تردید به راه افتادم تا همدمی و مونسی باشم .هنوز امّا هق هق صدای گلی نازک در گوشم می شکند.

امشب باز سکوت سرد و بغص هایی که نشکسته فرو میروند و من همچنان در تردیدم بر سر چند راهی کلمات که چه بگویم ...

چه بگویم تا درد پشیمانی را تسکینی باشم، آه که چقدر ناتوانم، چقدر ناتوان ... . تنها و تنها مینگرم، گه گاه نگاه هایی به هم گره می خورند و گاهی امّا این نگاه من است که از تیرس چشمان پشیمانش فرار میکند.

از پس آنهمه فریاد ها، از پس چهره هایی که سراسر خشم میبارید، امّا این سکوت چه غریبست !!

چه تلاقی نامیمونی است ترس و همدردی و چه حال عجیبی است حال قربانیان تعصّب. چه ترسناک است در لحظه در گرداب تصمیم ها بلعیده شدن. آنجا که در محاکمه وجدان هم قاضی هستی و هم محکوم، محکوم به گناهی که همه عمرش تنها لحظه ای بیش نبوده. آری امشب در کنار دلجوئی می ترسم. ترسی که از سراپای وجودم در قلبم رخنه میکند.

خداوندا ... خداوندا میترسم.

سیگاری آتش میزند و در دریای فکر خود غوطه ور است. نمیدانم شاید همه تلاشش، برای فرار از بار سنگین پشیمانی راه به جایی نمیبرد. امّا چرا من؟ چرا من که خود قربانی تعصبش بودم؟ چرا من که کلماتش هنوز بعد سال و اندی کامم را تلخ میکند؟ چرا من باید شریک سکوتش باشم؟ چرا من باید این بودن را با او تقسیم کنم؟  چرا ؟ و هزاران چرای دیگر که خواب را رخصت دیدار پلک هامان نمیدهند. و صبح اندک اندک از راه میرسد ...