دیشب  خسته شده بودم. شاید مثل همیشه از روزمره گی ها، از این تنهایی که با وجود  اینکه تنها نیستی بازم تنهایی رو احساس میکنی شاید به نوعی روحت تنهاست. الان مدتّیه خستم، هنوزم خیلی سعی میکنم خودم رو جمع جور کنم ولی این جریان پایدار نیست. اوّل سعی میکنم محیط رو مرتب کنم تا مثلاً یه انطباقی باهاش پیدا کنم. کارهایی میکنم که تا به حال گرایشی نسبت بهشون نداشتم تا شاید از فکر و تاثیر خاطراتی که در نهایت شیرینی، حسابی گاهی حالِ آدم رو میگیرن دور باشم ولی بازم موج افکار و خاطرات با هم هجوم میارن;  مثلاً دیروز رفتم از اطراف یه تعداد عکس گرفتم . واقعاً  اینجا طبیعت زیبایی داره گاهی دوست داری مدّت ها بشینی تماشا کنی و تو خیالاتت غرق بشی. شاید مسخره باشه ولی همیشه دوست داشتم این حس رو با اون نیمه پنهان ِ شل سیلور استاین شریک بشم (What a Romantic !! ). باز بارون میاد با وضع برق و انرژی که اینجا هستش بعید نیست که الان برق قطع بشه و ...

دیشب حدود ساعت یازده و نیم بود که از خونه زدم بیرون کمی  قدم بزنم میدونستم که خیلی مؤثر نیست ولی گاهی می خوای یکجا نمونی از محیط، از در و دیوار و کامپیوتر و از همه چیز زده میشی. نزدیک آپارتمانم خیابانی هست که یک سرش به یک چهار راه مانند وصل میشه و انتهای دیگه اون به یک سه راه. خیابان خیلی زیبایی هست مخصوصاً درختانی که دو طرفش قرار گرفتن با اون شاخه های توی هم فرو رفتشون سقف سبزی رو در طول خیابان بوجود آوردن. این محله معمولاً خیلی ساکت هست و به ندرت شلوغی های معمول رو داره چه برسه به این ساعت از شب. ماه تقریباً قرص کامل بود ولی مهتاب فقط به بالای ابرها عرضه میشد و ما رو بی نصیب گذاشته بود. هوا هم بر عکس این روزهای ایران خیلی خنک بود شاید بشه گفت حتی سرد بود.  همینطور که داشتم قدم میزدم چراغ های مهتابی رنگی که کنار خیابان بودن والبته یکی در میون خاموش نظرم رو جلب کردند. شاید هم نظرم رو جلب کرد چون از سه، چهار چراغی که روشن بود تنها یکیشون که درست در انحنای خیابان توی یک پیچ خفیف قرار گرفته بود منظره عجیب و جالبی رو بوجود آورده بود . دقیقاً پشت یکی از درخت ها قرار گرفته بود و خودش دیده نمیشد ولی درختی رو میدیدی که با شاخه هایی مجنون وارش رو به زمین خم شده بود. سبزی شاخ و برگ درخت  با پس زمینه مهتابی و هر دو در پس زمینه ای تاریک.  شاید هنوز اوایل خیابان بودم که این صحنه توجّه ام رو جلب کرد. به اندازه چند چراغ اوّل که همگی خاموش بودند تاریکی همه جا رو فرا گرفته بود تا محیط دایره واری از نور مهتابی که زیر درخت کاملاً خودنمایی می کرد. صحنه خیلی زیبایی بود از همون صحنه هایی که هر چی نگاه می کنی بازم سیر نمیشی چه برسه به اینکه باران عشقِ ناصر چشم آذر هم از گوشی موبایل پخش بشه تا حلقه مفقوده یک حظ و لذّت معنوی تکمیل بشه و آدم رو  به اوج برسونه.

این تلاقی زیبای نور، درخت و تاریکی یا خیلی واضحتر، نور و تاریکی برای من خیلی جالب بود در عین حال تأمل برانگیز. اوّل اینکه تا اون تاریکی مفرط نبود شاید اون زیبایی خیره کننده بوجود نمی آمد. یعنی گاهی اوقات تضادهایی که باهاشون برخورد میکنیم باعث میشن خیلی زیبایی ها رو ببینیم  پس نباید صرف وجود تفاوت ها و تضادها  دیدی یک طرفه داشته باشیم و همیشه فقط نگاهمون سمت تاریکی ها باشه شاید در دل تاریکی ها لکه های مهتابی رنگی هم باشند. نکته دیگر وقتی ذهنم رو مشغول کرد که قدم زنان به زیر همون درخت رسیدم و خودم کاملاً در دایره نور قرار گرفتم. خب مسلماً دیگه از اون زیبایی خبری نبود. تنها نوری بود که از بالا می تابید و شاید زیادی خیره کننده بود و گاهی چشم رو آزار میداد. به اطراف هم که نگاه میکردی همه جا تاریک بود و چیزی برای گفتن نداشت ولی خب دیگه اون حسِ تاریکی قبل رو هم القاء نمی کرد چون این بار از داخل نور بهش نگاه میکردم. در بعضی موقعیّت هایی که قرار میگیرم  بعضاً مادامیکه  در متن جریان هستیم چنان محو شرایط و مقتضیات اون موقعیّت میشیم که کاملاً فراموش میکنیم کی هستیم و کجا هستیم. حتی گاهی اوقات اشتباهات و ضعف ها رو نمی بینیم و یا گاهی چنان جوّ زده میشیم که زیبایی ها رو درک نمی کنیم و قدرشون رو نمی شناسیم ولی به محضی که از دایره اون جریان پامون رو بیرون میذاریم و از دور به اون نگاه میکنیم تازه متوّجه ابعاد مختلف اون موقعییت ( مثبت یا منفی ) میشیم. خلاصه شب عجیب و به یادماندی شد ...

گاهی اوقات بیان بعضی حال و هوا ها خیلی مشکله، بعصی مودها را به هیچ وجه نمیشه رو کاغذ آورد . امشب یکی از اون شب هایی هست که با تمام وجود در خودم غریبم.یکی از اون شب هایی که بی اختیار دلم می خواد .../  از روزمره گی ها خسته شدم.از حصار کسالت و رخوتی که دور خودم کشیدم خسته شدم.  

تو میروی و جان ِ من گور ترنّم می شود ، خورشیدکی که داشتم در شبِ من گم می شود.

گاهی سقف خاطرات بد جوری روی سر آدمی خراب میشه. به کی بگم وقتی گوش شنوایی نیست . ولی اما هنوز خدایی دارم ...

شنیدین میگن بهشت در لا به لای همین دنیا پیچیده شده ؟

آره، امروز صبح بهشت بودم ... 

واقعاْ تو چه دورانی زندگی می کنیم.از وقتی خودم رو شناختم و یک کمی حساب کار دستم آمد به یه سری اصول قلباْ پایبند بودم که جرقه اولیه رو یک دید ساده سنتی - مذهبی باعث شده ولی به مرور زمان این جریان سنتی خودش رو  تو یک قالب بزرگتر در ذهنم نشون داد که دیگه محدود به سنت یا دین خاصی نمیشد.خیلی ساده بخوام بگم اینکه خدایی هست که همه ما بنده هاش هستیم و هیچ فرقی براش نداریم حالا چرا ما خیلی وقت ها با تکیه به همون دین و آئینی که سر منشأ اون همون خداست بین خودمون مرز تعیین میکنیم و تبعیض قائل میشیم ؟

باز طبق همون اصولی که اشاره کردم همیشه برای شخصیت زن احترام و ارزش بالایی قائل بودم و به نظرم انسان هایی که به هر طریق شخصیت زن رو خوار میکنن، فرو مایگانی بیش نیستند حالا میخواد این خواری به شکل محدودیت هایی باشه که امروز در ایران در سطوح مختلف جامعه به شکل تبعیض غیر قابل انکاری نسبت به زنان و متأسفانه با تکیه بر قرائت هایِ غلط دینی اعمال میشه یا مثلاً پرکاری های  چشمی که از جنس مؤنث ، مؤنثش رو فاکتور میگیرن و  این روزها خیلی هم شایع هستش.