دیگه واقعاْ مطمئن شدم که این خود آدمی هست که با توجه به حس و حال درونیش و حال و احوالی که داره محیط پیرامونش رو یه جورایی تعریف میکه . شاید هم یه جورایی تقسیم بندی. تصور کنیم یک قطعه موسیقی رو در حال و هوایی عاشقانه می شنویم. بدون شک شنیدن این قطعه موسیقی در چنین جوی تاُثیر مثبتی بر روی ذهن ما خواهد داشت.

 حالا اگر همون قطعه زیبای موسیقی که در موقعیت اوّل بسیار خاطره انگیز هست رو در شرایطی که از لحاظ  روحی  با اولی ۱۸۰ درجه تفاوت داره بشنویم نه تنها باعث انبساط خاطرمون نمیشه بلکه امکان داره بر عکس حال و هوامون ابری بشه و حسابی دَمَق هم بشیم.

گاهی اوقات حسابی حالت گرفته میشه و میری تو فکر. خاطراتت هم مزید بر علت میشن و اون فکر ها یواش یواش مثل خوره شروع میکنن به اعصابت نفوذ میکنن. اولش ساکت میشی , ظاهری آروم ولی باطنی که کم از آتشفشان نداره. یه جورایی جالبه این روند شکل گیری آتشفشان تا یه ولکانیسم کامل ذهنی شکل بگیره سیری صعودی رو طی میکنه , یعنی حالت تصاعدی داره اول یه موضوع ساده یا شاید خاطره ای که تو لایه های زیرین ذهنمون جا خوش کرده نظرمون رو جلب میکنه بعد به تدریج فکر های جدید , جنبه های ناشناخته و فراموش شده  خاطره ها  یا حتی دل نگرانی ها و اضطراب هایی که حتی خیلی هاشون تاریخ مصرفشون گذشته همه با هم سر آدم خراب میشن. به قول مولانا این " لشکر جراری "  بعضی وقت ها آدمی رو به جایی میرسونن که نزدیک هست خرقه هستی رو بر باد بده. اینجا هست که وجود پشتوانه های فکری درکنترل این آتشفشان که هر لحظه ممکن هست فوران کنه بدون شک از واجباتی است که غیبتشون به قول آقایون موجب خسران است .

بعد از مدت ها که تصمیم گرفته بودم سراغ وبلاگنویسی نیام و هوس نوشتن رو البته این مدلیشو در خودم سرکوب کرده بودم ولی باز وسوسه این امر بر من گنهکارِ غالب گشت و صد البته که خدا عاقبت ما رو ختم به خیر کناد.